Pokazywanie postów oznaczonych etykietą recenzje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą recenzje. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 1 lutego 2009

Andrew Bird

Andrew Bird - "Noble Beast"
7.4/10

Już w pierwszym miesiącu 2009, raczy nas nowym dziełkiem Andrew Bird – świetny songwriter i utalentowany skrzypek, łączący dwa pozornie nieprzystające światy: nostalgiczny repertuar i na kilometry wyczuwalną radość z grania.

Minęły dwa lata od "Armchair Apocrypha", który podobnie jak jego poprzednik wbił mnie w fotel, a dla samego muzyka był potwierdzeniem statusu, jaki zyskał po wydaniu "Andrew Bird And The Mysterious Production of Eggs". Twórczość Birda zmienia się nieznacznie, a on sam dokonuje raczej przesunięć wewnątrz formuły, jaką sobie od kilku lat wypracował niż drastycznych jej modyfikacji. Odświeżyłem przy okazji "The Swimming Hour", nagraną jeszcze z Bowl of Fire i mi wychodzi, że dawniej artysta mieszał gatunki głównie przez pisanie poszczególnych kawałków w dość odmiennych konwencjach; z kolei trzy ostatnie krążki to zdecydowanie spójniejszy materiał, gdzie wskazywanie źródeł nie jest już tak oczywiste. Andrew ma swoje - rozpoznawalne jak mało kto obecnie - brzmienie, co czyni go jednym z najbardziej charakterystycznych współczesnych (neo folkowych???) pieśniarzy. Amen.

Po "Armchair Apocrypha" wyobrażałem sobie, że twórczość skrzypka pójdzie w jednym z dwóch kierunków, które w niewielkim stopniu (ale wystarczającym, by dać mi do myślenia) zaznaczyły swą obecność na tamtym krążku. Tak więc albo nieco Buckleyowe, romanyczne zawodzenie jak w tytułowym "Armchair" (i w sumie nie chciałbym, bo w takim graniu dawno medale rozdane) albo oparcie kompozycji o brzmienia generowane przez konsoletę, klawisze i perkusję Martina Dosha - co mogło dać efekty fantastyczne o czym świadczą choćby koncertowe wersje „Simple X”.

Ale przewidywania zdały się na nic. "Noble Beast" nie jest albumem, który w najmniejszym stopniu posuwałby twórczość artysty do przodu, jest za to najlżejszym, najbardziej uspokajającym i ulotnym repertuarem w jego karierze. W porównaniu do poprzedniczek jest bardziej akustycznie (wyjątek - grany przy użyciu automatów "Not a robot but a ghost"), brak też mocniejszych skrzypcowych solówek, które w przeszłości bywały niezłym urozmaiceniem tych nagrań. Bird wyciąga ze swego stylu to, co najbardziej przyda mu się do stworzenia materiału nostalgicznego, choć z tak wyczuwalnym w jego utworach dystansem. Jest sporo charakterystycznego gwizdania czy skrzypcowego i gitarowego finger-pickingu. W takim „Masteswarm” gość potrafi zapodać materiał bujający niczym bossanova, a w „Anonanimal” powalić bogatą strukturą nakładanych na siebie ścieżek. Fajnie pokazuje to fragment koncertu zamieszczonego poniżej. Najpierw beztroskie skrzypcowe plumkanie, by w końcu zrobić z tego loopa, potem bardziej konwencjonalne użycie instrumentu – i znowu loop. Do tego śpiew, przygrywka i mamy najlepszy moment albumu.

Powala końcówka, szczególnie "The Privateers" z przepiękną linią wokalną. W ogóle – jak zwykle – zachwyca brzmienie, podejście do instrumentów, wyczuwalny szacunek do słuchacza. Bird to taki "dżentelmen" i "równiacha" jednocześnie i to słychać z każdym albumem coraz bardziej. Nawet jeśli "Noble Beast" jest kompozycyjnie oczko niżej od dwóch poprzedniczek, a nazwisko Andrzeja po przetłumaczeniu na polski wywołuje rumieńce na twarzach nastolatek - nie sposób ukryć faktu, że równa forma, jaką prezentuje od lat, zaczyna powoli przerażać. W tym kontekście tytuł „Szlachetna Bestia” wydaje się całkiem adekwatny.

poniedziałek, 26 stycznia 2009

Antony & the Johnsons

Antony & the Johnsons - "The Crying Light"
5.4/10

Być niezdecydowanym co do płci wielkoludem z nadwagą, tragiczno-kabaretowym repertuarem, niezykle sugestywną wokalną manierą i znajomościami wśród największych sław. Nazywać się Antony i wydać trzeci album długogrający - yeah, cool!

Się śmieję, ale bycie Antonym faktycznie stało się "czymś". Błogosławieństwo samego Lou Reeda, znajomość z Boyem Georgem, Bjork czy Cocorosie, milonowa sprzedaż "I Am a Bird Now", zachwyty prasy, setki licealistek zapłakanych nad losem transseksualisty, który najwyraźniej trochę się pogubił. Łzy studentek polonistyki podczas występu na Malcie w 2006 (hallo! tam był też taki inny zespół ze zwierzątkami w nazwie! hallo!!! podobno znany). A do tego poparcie wszelkich możliwych mediów i miano rzecznika "dziwnych". No bosko. Czy byłem jedynym, który miał tego dość, a na widok grubaska zakrywał twarz dłońmi krzycząc - "o litość proszę"?!

I to nie jest jakiś ohydny diss z mojej strony, przekora z potrzeby oryginalności. "I Am a Bird Now" to album z songwritingiem może nawet najlepszym w tej dekadzie, ale tego artystę zabija otoczka. Niszczy go kontekst płaczących na Malcie (wiecie o czym mówię?), niszczy go jego własna nadwrażliwość, którą słychać w tych utworach aż za bardzo - na granicy śmieszności, na granicy dobrego smaku. Niszczy go maniera śpiewania, która może robić wrażenie tylko wtedy gdy jest jednorazowa i wtedy może wstrząsnąć, ale nie wyobrażam sobie siódmej płyty w tym klimacie, no nie dałbym rady. Taki artysta powinien mieć zakaz wydawania więcej niż jednego krążka (no dobra - dwóch, bo "Jestem teraz ptaszkiem" nie był debiutem). A potem nie wiem - może malarstwo albo jakaś kwiaciarnia w Paryżu? Cholera, przecież w tylu sytuacjach można szlachetnie cierpieć - nie trzeba koniecznie śpiewać.

"The Crying Light" to wydarzenie, w którego nagraniu pomagały kompozytorskie sławy, teldysk zrobili sami bracia Wachowscy (tak! Ci Wachowscy), a inspirowała Bjork. No pięknie, gdyby ten rozmach był współmierny do zawartych tu utworów, mielibyśmy płytę stulecia.

A jest niestety inaczej, Antek się rozmiena na drobne. Odchodząc od porażających melodii i introwertycznych zmagań z własną sexualnością udał się w kierunku szlifowania brzmienia i duchowej integrancji z matką naturą - ot taki nieco panteistyczny koncept, banalny dosyć. Z tymi melodiami najsłabiej, bo obok faktycznie nieprzeciętnych "Epilepsy is dancing", "Kiss my name" i "Aeon", to bida i posucha. A już wokalnych łamańców w stylu "Dust and water" nawet wrogowi nie polecę, choć - przyznaję - trochę się uśmiałem, tylko że w zamierzeniu to raczej pieśń tragiczna była. Gość (gość?) ratuje się (a raczej jego ratują) brzmieniem, bo ten materiał brzmi pięknie. Nie pamiętam kiedy ostatnio doznałem czegoś równie dziwnego. Słabe piosenki zagrane tak ślicznie, że ciary przechodzą. Siła tkwi w niuansach. To minimalistyczna płyta, choć - paradoksalnie - bogata w dźwięki wiolonczeli, skrzypiec, fortepianu (to akurat oczywistość) czy dęciaków (oj cudnie w "Epilepsy is dancing"). Czemu minimalizm? Bo to wszystko porozrzucane po kompozycjach, zaledwie muskające słuchacza, nie atakujące nadmiarem i przepychem. To raczej we mgle Antonego chodzenie na bosaka, po zroszonej trawie i ze łzami w oczach, gdy planeta ginie - wiem, wiem, no co ja mogę, że to takie.

Szkoda, że to wszystko mariuchne. Zawiedzionym dedykuję koszulkę z wielkim napisem "Trudno", którą dostałem od Kasi na gwiazdkę (podobno idealnie odzwierciedla mój charakter). Koszulka jest zielona (ekologiczna) - to i Antek się ucieszy.

sobota, 10 stycznia 2009

The Week That Was - "The Week That Was"
8.6/10

W oczekiwaniu na ważne wydawnictwa 2009 r., warto pochylić się nad 30 minutowym dziełkiem The Week That Was, które całkiem niesłusznie zostało olane przez większość decydentów, stanowiących o tym co w zeszłym roku było godne uwagi.

The week that was, czyli odrębny projekt Petera Brewisa. Jeśli to nazwisko nic Wam nie mówi, polecam zgłębić albumy brytyjskiego Field Music – kapeli balansującej gdzieś na granicy inteligentnego indie popu w klimatach Belle & Sebastian i aranży dorosłego XTC, okraszonych nietypowymi rozwiązaniami rytmicznymi.

W nowym projekcie biorą udział właściwie ci sami muzycy, lecz z całkowicie autorskim materialem Brewisa. Materialem chyba nieco trudniejszym, z którego nie tak łatwo wykroić singla (no może poza „Strach the surface” - dla mnie wybór oczywisty), wymagającym raczej uważnej kontemplacji i rozkminiania tych popieprzonych rozwiązań harmonicznych i rytmicznych zabaw, niż beztroskiego odbioru popowych melodii. Bo tak naprawdę to dziwna płyta, gdzie wszystko rozgrywa się na granicy między lekkimi jak piórko dodatkami w postaci smyków, dźwiękami wibrafonu, łagodnymi liniami wokalnymi, a perkusyjnymi kaskadmi, niezbyt przyjaznym uchu szafowaniem metrum i nie zawsze oczywistymi kompozycjami.

Właśnie te kontrasty sprawiają, że to co śliczne jest tu tak mocno odczuwalne. Barokowe upiększenia i nawiązania do tradycji brytyjskiej piosenki od The Beatles do XTC, a jednocześnie myślenie o utworze jako dość złożonej strukturze. To wszystko w niemal progresywnej pigułce prezentuje rozbudowany, wielowątkowy „Yesterday’s Paper” – wizytówka zespołu, punkt kulminacyjny albumu, który nie zawierając praktycznie żadnych słabych punktów , może śmiało pretendować do miana najbardziej niedocenionych w roku 2008, a sami muzycy skupieni wokół Field Music, do miana wielkich kontynuatorów brytyjskich tradycji.

To nie jest muzyka przy której zatracisz się ze swoją wybranką w parkietowym szaleństwie. Nie szepniesz jej też do uszka słodkiego "kiciu" pod ciepłym kocykiem w brązowo-żółte kraty. To raczej synonim precyzji, finezji i główkowania - ty jako odbiorca także będziesz się musiał się nieco wysilić.

PS. The Week That Was wystąpią w ramach tegorocznej edycji mysłowickiego Off Festivalu.

czwartek, 11 grudnia 2008

The Cure

The Cure - "4:13"
2.9/10

Miałem taką teorię, że począwszy od "Wish", co drugi album The Cure będzie znakomity. Trzeba przyznać, że przy tak rzadkim wypuszczaniu nowych zestawów nagrań, zabrakło zaledwie dwóch lat, by zespół realizował ten schemat przez pełne dwie dekady. Cóż, nie udało się - "4:13" jest równie niesłuchalna jak jej poprzedniczka z roku 2004.

Nie ma się co czarować, powrotu do formy nie będzie. Cztery lata temu można było zwalić wszystko na betonowe brzmienie, za które odpowiadał Ross Robinson. Zdegustowanym znajomym zawsze mogłeś wcisnąć kit, że koleś (mianowany ojcem chrzestnym nu-metalu!!! LOL) nie rozumiał "istoty" tego bandu. Dziś tak łatwo obronić The Cure się nie da. W zasadzie nie ma czego bronić.

Chcieli (słusznie) uczynić brzmienie bardziej przestrzennym, w efekcie słucha się tego fatalnie. Jakość słabo skopresowanej mp3, ale ja nie o tym...

W wypowiedziach na temat tego albumu często słyszę o openerze "Underneath the stars" jako najjaśniejszym punkcie. Sprawdźmy. Długi wstęp, perkusja i gitarowy motyw ciągną w jedynym słusznym kierunku - "The last day of summer". Fajnie, tylko że ten utwór nie załapałby się nawet na b-sida z "Bloodflowers" (gdyby takie istniały), bo po noszącym wszelkie znamiona utoplagiatu wstępie słyszymy coś co cierpi na permanentny brak melodii. Również zachwalany "The only one", choć daje lekkość jakiej nie mieli od lat, jest przeciez zaledwie krzyżówką "Just like heaven" i "Friday I'm in love". Co by to nie było - zawsze to tylko kopia.

Są na tej płycie kawałki wręcz koszmarne, budowane środkami wyrazu znanymi z poprzedniczki, a więc nakręcane masywnym rockowym brzmieniem, w znacznej mierze bazującym na gitarowych efektach Thompsona czy budowaniu emocji krzykiem Smitha. Nie o to chodzi w tym bandzie, nigdy o to nie chodziło. Nawet próba zagrania czegoś co pozornie oddycha (funkująca rytmika "Freakshow") jest i tak tylko dramatyczną próbą ucieczki o topornego brzmienia, męczących, wymuszonych i nudnych melodii, przewidywalnych linii wokalnych i maniery wokalisty doprowadzanej do absurdu (dla zobrazowania polecam końcówkę "The real snow white"). Żadnej myśli przewodniej czy choćby próby zatarcia kompozycyjnych mielizn. Dostajemy wszystko jak na tacy - czym bardziej w głąb tej płyty, tym gorzej dla Ciebie słuchaczu.

Niestety jedyne co ciśnie mi się na usta to słowo "parodia". Ten zespół brzmi jak parodia The Cure, a nie jedna z moich ulubionych kapel lat 80 i 90. Smith, to starszy facet z postawionym na cukrze włosami maskującymi łysinę, muzycy na teledyskach wyglądają jak podstarzalli zboczeńcy z pornosów klasy B. Najgorsze, że ich muzyka prezentuje dokładnie ten sam poziom. Ostatni fragment płyty nosi nazwę "It's over", a ostatnie słowa wyśpiewane przez Smitha - "I can't do this anymore". Jakże wymowne.


sobota, 29 listopada 2008

High Places

High Places - "High Places"
5.2/10

Wejdź do kuchni pełnej garów, talerzy i kubków. Metalowa łyżka w jednej dłoni, drewniana w drugiej. Stukaj! Ona niech śpiewa, a ty po prostu stukaj...

Duet z Brooklynu to tegoroczne pupilki większości liczących się portali muzycznych. Tak naprawdę "High Places" nie jest ich fonograficznym debiutem, za taki uchodził już "03/07 - 09/07", zawierający kompilację wczesnych singli, demówek i tego typu historii. Jest za to pierwszym wydawnictwem długogrającym. Długogrającym? Dobre - całość trwa niewiele ponad 30 minut.

Duet, żeby było odpowiednio cool, musi być damsko-męski. Tak też jest w tym przypadku. Pani zajmuje się śpiewaniem, a Pan tym żeby w tle coś stukało. No i stuka. Ilość sampli, loopów i najróżniejszych odgłosów perkusyjnych tworzących połamaną strukturę tych kawałków jest naprawdę imponująca. Ona serwując proste linie wokalne za pomocą trochę beznamiętnego, ale za to miłego i łagodnego głosu, nadaje całości nieco odrealniony charakter.

Jest miło, ale jednocześnie bezbarwnie. Może przez tą rzekomą uniwersalność? Barber ze swoimi rytmicznymi łamańcami i plemiennym konotacjami mógłby śmiało współtworzyć najróżniejsze wybitne projekty z czasów bliskich i odległych. Od Talking Heads przez Junior Boys po Animal Collective. Mary Pearson ze swoim przyjemnym głosem obsłużyłaby zarówno Cocteau Twins jak i Stereolab.

To właśnie rytm sprawia, że niektórzy patrzą na nich w kontekście Ruby Suns czy Panda Bear. Kontekst być może słuszny, ale do klasy tamtych niestety sporo brakuje. Słucham tego po raz kolejny, a w głowie nie zostaje mi żadna melodia. Głos Mary, wydobywający się jakby z oddali, nie wywołuje u mnie żadnych emocji. Żebym się chociaż porządnie zirytował jakąś manierą! Żeby mnie wkurzyła jakaś niewykorzystana szansa na dzieło epokowe! Żebym chwilę po włączeniu miał silny imperatyw wyłączenia!!! Ale gdzie tam, Panie...

Taka to właśnie płyta. Niby się wie że to wartościowe, że się napracowali, że chcieli pokombinować, a jednak jest to fajne tylko w teorii. W rzeczywistości nuda i nic się nie dzieje - jak w polskim filmie. A że album krótki to i recenzję czas kończyć.

Nic to, niech leci. A że mi ktoś w kuchni hałasuje - nie przeszkadza.

sobota, 22 listopada 2008

Mercury Rev

Mercury Rev - "Snowflake Midnight"
7.6/10

Nowy album Mercury Rev to dla autora poniższego tekstu niezła lekcja pokory. W pierwszym odruchu odrzucony w kąt jako brzydkie kaczątko merkurowej dyskografii, obecnie emanuje całkiem intensywnym blaskiem w przestrzeni wypełnionej cianiami tegorocznych wydawnictw.

Nad powszechnym odbiorem twórczości Merkury Rev w Polsce ciąży duch audycji „Trójkowego Ekspresu” i katowanego tam „Desert’s Songs”. Stąd zdecydowana większość słyszących o zespole incydentalnie, postrzega go jako dream-popowy band, grupę specjalistów od leniwych ilustracji marzeń sennych. To nie do końca prawda, wczesne albumy (jeszcze z Dawidem Bakerem), to niezła dawka psychodelicznych zakrętów, całkiem ważne punkty amerykańskiej alternatywy lat 90-tych. Wydawnictwa, które jako inspiracje spokojnie mogliby w swoim katalogu wymieniać Animal Collective. Nagrana już bez Bakera „See You On The Other Side” z 1995 r., to silne naznaczony jazzem pop, który stanowi dla niżej podpisanego swoiste Opus Magnum amerykańskiego zespołu. Dopiero potem nadszedł czas najbardziej znanych krążków w postaci „Deserst’s Songs” i „All is Dream” – faktycznie dzieł niezwykłych. Dodam koneksje z Flaming Lips i wychodzi na to, że Merkury Rev to prawdziwi Bossowie.

Napisałem swego czasu dla znanego portalu recenzję „Secret Migration”. Dziś się tego słabego tekstu najzwyczajniej w świecie wstydzę, ale w jednej kwestii okazałem się prorokiem. Postrzegałem tamten album jako łącznik między dream-popowym okresem, a czymś nowym. To prawda - „Snowflake Midnight” to nowa jakość, nowe środki wyrazu i po części nowy (dla nich) sposób konstruowania utworów.

Chodzi przede wszystkim o generowane w praktycznie każdym kawałku sample, loopy, syntezatorowe dźwięki i odgłosy wydobywane z maszynek, o których nie mam zielonego pojęcia. Jest więc syntetycznie, co nie wyklucza tej szczególnej wrażliwości, jaką zawsze operował ten band. Paradoksalnie nagromadzenie brzmień elektronicznych nawet spotęgowało oniryczny charakter wydawnictwa. Teraz wszystko jeszcze bardziej się rozmywa, a wątki giną w nieco enigmatycznej przestrzeni.

Nieźle jest już na otwarciu, szczególnie drugi w kolejności „Butterfly’s Wing” z pięknie brzmiącymi klawiszami, atmosferą odrealnienia i śliczną melodią – może zachwycić. Mostek w postaci dziecięcego śmiechu i płynącego z oddali głosu Donahue kładzie na łopatki. Z kolei „Senses on Fire” stanowi jakby Post scriptum do poprzednika, z narastającym z rytmem i powtarzaną w koło tytułową frazą.

Nowy album to też nieco inne myślenie o komponowaniu. Taki „People Are So Unpredictable”, to siedmiominutowy, wielowątkowy, progresywny potworek. Kombinują i są przy tym cholernie klimatyczni, a to dzięki ambientowej wstawce, a to za sprawą wsamplowanych odgłosów dyszącego człowieka (niczym z jakiejś „Medulli”) czy wreszcie poprzez zabawę rytmem (brawa dla perkusisty). Podobnie nieprzewidywalny jest „Runaway Raindrop” (gwarantuję, że gdyby nie wokal – nie ropoznalibyście autorów) czy najdłuższy „Dream of Young Girls”. I kiedy tak pogrążamy się w tej rządzonej oddzielnymi prawami, muzycznej poetyce, błądząc między skomplikowanymi strukturami wyznaczonymi przez meandry pokręconej psychiki twórców tego dziełka, w końcu pojawia się konkret, punkt odniesienia - trzyminutowy „Faraway From Cars”, witający nas handclapami, rozmytym tłem, genialną linią wokalną i równie niezwykłym tekstem: There,s a little part of you/Faraway from cars/Faraway from cash/That's faraway from war/Faraway from tears/and faraway from the past/Faraway from here.

Może faktycznie w środkowej części „Snowflake Midnight” brakuje melodii, może faktycznie będąc fanem „All is Dream” oczekiwałeś więcej powalających miniatur z niemal filmowym tłem, a otrzymałeś niełatwy progresywny koszmarek, do którego musisz dojrzeć. Jak na Bossów przystało – to oni dyktują warunki, a to Ty musisz się dostosować. Jedno jest pewne - Mercury Rev nadal rządzą i nadal potrafią nieźle zaskoczyć.

niedziela, 2 listopada 2008

oasis

Oasis - "Dig Out Your Soul"
5.9/10

Łatwo znęcać się nad Oasis. Bez względu na to czy weźmiemy pod uwagę argumenty sensowne (zerowy rozwój, totalna zżynka z klasyków) czy bardziej efekciarskie (utrwalanie mitu rockowych prostaczków, prymitywizm), nie sposób zaprzeczyć banalnej prawdzie - Oasis mają nosa do tworzenia fajnych piosenek.

To swoisty fenomen, my tu wszyscy odbieramy braci Gallagherów jako melodię przeszłości, autorów dwóch klasyków lat 90-tych, którzy gdzieś tam utknęli we wzorowanej na późnych Beatlesach i Stonesach stylistyce podrasowanej ścianą dźwięku (choć do radykalizmu w stylu "Psychocandy" droga daleka). Tymczasem każdy album Oasis jest na Wyspach nadal murowanym kandydatem do podium (przypomnijmy: z 7 wydanych krążków każdy osiągnął szczyt UK Charts!!!). Tak, Angole Oasis wielbią, a sam zespół działa już na zasadzie symbolu brytyjskiego ducha jak Stone Roses, The Smiths czy - żeby jednak w tym kontekscie Wielkiej Czwórki nie przywoływać - The Kinks. Czy ci się to podoba czy nie, nie uświadczysz w ostatnich latach drugiej kapeli, która dostarczyłaby nam taką ilość pierwszorzędnych singli. Dowód?


A to wszystko przy zmianach zaledwie kosmetycznych. Po przepaśnych latach mistrzowskiego songwritingu "Definitely Maybe" i "What's the Story", przyszedł czas na "Be Here Now"- uchodzący za cezurę wyznaczającą koniec złotej ery Brit Popu. Po próbie nieco ambitniejszego i całkiem udanego odświeżenia konwencji delikatną psychodeliczną aurą "Standing On The Shoulders Of Giants" i świadectwie artystycznego upadku w postaci "Heathen Chemistry", nastąpiło rasowe i surowe odrodzenie - "Dont Believe The Truth". W 2008 dostajemy "Dig Out Your Soul" - całkiem znośny dowód na potwierdzenie tezy, że Gallagherowie, będąc w tej chwili zaledwie sprawnymi rzemieślnikami, tworzą płyty, których słucha się po prostu dobrze.

I znowu o radykalnych zmianach nie ma mowy, jeśli już to raczej przesunięcie akcentów. W warstwie brzmieniowej nawiązanie do gęstszego "Be Here Now" plus niezłe melodie, tylko nieznacznie ustępujące tym z "Don't Believe the Truth". Co jeszcze? Być może nieuświadomiony, ale chyba dość widoczny wpływ Doves - przede wszystkim klawisze w "The Turnig" czy przetworzony wokal na tle miarowej rytmiki w "High Horse Lady."


Większość materiału udowadnia, że o muzycznej emeryturze panowie jeszcze nie myślą. "Bag It Up", "Waiting for the Rapture" czy "The Shock of the Lighting" brzmią całkiem masywnie (nowy perkusista nadal błyszczy), że nie wspomnę o "The Nature of Reality", który ma coś z klimatu Zeppelinowego bluesa (choć nie wiem czy akurat w tej roli chcę ich widzieć). Po przeciwnej stronie mamy wyraźne nawiązanie do psychodelii The Verve w postaci "To Be Where There's Life", absolutnie fantastycznną melodię "Falling Down" (znowu klawisze od Doves) czy nawiązujący do ich wczesnych pościelówek "Im Outta Time" - gdzie wpływ Lennona jest wręcz namacalny...

Tak więc wrócili w całkiem przyzwoitej formie, choć bez fajerwerków na miarę początków kariery (no ale chyba się nikt nie łudził). Właściwie wszystkie prawidła rządzące dzisiejszym "szołbiznesem" sugerują, że ten zespół gdzieś tak od 6 lat nie ma prawa bytu. A jednak istnieje, trzyma się dobrze, ma najlepszą okładkę w swojej dyskografii i wciąż uszczęśliwia rzesze ryżych, pyzatych Anglików - to jednak nie byle co.

poniedziałek, 6 października 2008

TV On The Radio

TV On The Radio "Dear Science"
7.1/10

TV On The Radio wywołują mieszane uczucia. Niby wypłynęli w kontekście sztucznie kreowanej przez media estetyki powrotu do rockowych korzeni, a z drugiej strony - to nigdy nie była muzyka dla indie-matołków indoktrynowanych przez MTV.

TV On The Radio to zabawa dla starszaków (postać basisty - Davida Andrew Sitek - dość frapująca), bardziej wymagająca i poważniej odbierana. Muzyka z "klimatem", który predestynował ich raczej do sytuowania w tradycji wielkich nowojorskich niezaleznych, niż idoli młodziaków z modnych klubów. Zresztą, wystarczy na nich spojrzeć...

I co teraz? Po dwóch kapitalnie przyjętych przez krytykę albumach wracają kolejnym - nieco innym, przyjętym jeszcze lepiej.

Jest przestrzeń w tych nagraniach, jest powietrze jakiego brakowało gęstym i męczącym poprzedniczkom - głównie "Return To Cookie Mountain". Tam sample, przestery, free jazzowe dęciaki - przytłaczały. Temten album miał w sobie coś takiego, że po pięciu trackach mówiłeś - genialne, ale po jedenastu byłeś szczęsliwy, że sie skończyło. Ciężki klimat, który sprawiał, że po odsłuchu czułeś sie jak brudna, zajechana dziwka, zdyszana i sapiąca.

"Dear Science" jest inne, tu z każdego kawałka bije światło; tu ciężki klimat dęciaków zmienia sie w dęciaki funkujące, wspierające funkowe, rwane gitarowe zagrywki. Tu jest miejsce na rap, pulsujące (czasami niemal taneczne) sample czy rytmiczne klaskanie. Ta lżejsza całość, to jakby nieśmiała próba skrojenia zestawu, który zadowoli zarówno dotyczasowych fanów jak i spragnionych nowego hajpu dzieciaków. No i wokalista, który nadal zabija Gabrielowską barwą.

Z nowych rzeczy na pewno też nacisk na smyki, co w takim "Dark and Owl" skutkuje reminiscencją Curowego "Lullaby", z kolei w "Family Tree" składa się na nieco banalną i oczywistą orkiestrację. Przez chwilę wyobraziłem sobie Chrisa Marina za mikrofonem, brrrr... No ok., bez żartów, całkiem przyjemny kawałek.

Co do aranżacji, praktycznie każdy numer niesie coś ciekawego i jest na czym ucho zawiesić. Panowie nadal kombinują i przesunięcie akcentów na bardziej przyswajalne nuty wiele tu nie zmienia. Szkoda, że czasami te bajery nie wystarczają i nudzą nas choćby przewidywalne melodie w stylu "Love Dog". Szkoda, że tylko momentami mam to poczucie obcowania z geniuszami. Tak jest gdy puszczam "DLZ", prawdziwą, kapitalnie rozwijającą się perłę, która takiej fajnej nabiera dynamiki, że aż się się chce drzeć z wokalistą: "Never mind Death professor! Structure's fine My dust is better!"

Tak to już jest z TV On The Radio; gdyby byli tak efektywni jak są efektowni, to pewnie mielibyśmy band dekady, a mamy zaledwie jeden z wielu bardzo dobrych zespołów, który nagrał kolejny niezły album.

PS. W wielkim świecie hajp przeogromny, proszę traktować z przymróżeniem tego i owego.

wtorek, 23 września 2008

Bon Iver

Bon Iver - "For Emma"
8.5/10

...

Wyobraźcie sobie taki obrazek. W ciemnych lasach Wisconsin, w myśliwskiej chacie siedzi brodaty, wrażliwy facet i tworzy. Konstruuje pieśni, jakie powstać mogą jedynie w głowach brodatych, wrażliwych facetów w środku zimowego lasu, a więc zaduma, spojrzenie w głąb siebie, analizy jakichś niespełnionych miłostek i innych równie intensywnych doznań. Utwory przejmujące niezmiernie, a jednak bez tej tandetnej dosłowności w epatowaniu emocjami, jakiej hołduje chociażby Damien Rice i inne tego typu Obersty. Gość siedzi sobie w tej chatce smutny raczej, cholera wie czy dlatego, że nie udało mu się za bardzo z jego macierzystą formacją - De Yarmond Edison - czy może dlatego, że mu ta broda urosła. Siedzi tam trzy miesiące i układa pieśni...

Bo tak się czasem dzieje, że albumy najważniejsze nie wynikają z oczekiwań ludu żądnego chleba i igrzysk, nie powstają w blasku fleszy i tabloidowej sensacji. Albumy najważniejsze mogą powstać właśnie w takich myśliwskich chatach, gdzie wilgoć, mrok i piździawa. Żeby taki album stworzyć nie wystarczy po prostu z odpowiednim natężeniem głosu wyśpiewywać jak ci źle. Trzeba tak delikatnie konstruować tkankę utworu, by słuchacz w żadnym momencie nie miał uczucia przepychu, trzeba tak operować głosem, by jakiś emocjonalny wybuch sprawiał wrażenie jedynie niekontrolowanego afektu faceta próbującego za wszelką cenę trzymać nerwy na wodzy ("Skinny love"). Trzeba wiedzieć gdzie w tej pozornie minimalistycznej stylistyce wpleść jakiś pogłos, jakieś chórki robiące za niewyraźne tło i nieziemskie wokalne harmonie. Ale też z umiarem, więc trzeba je skontrastować np. z perkusyjną arytmią ("The Wolves"). Trzeba wiedzieć gdzie wprowadzić nieco podniosły duchowy nastrój (początek "Flume" i "Creature Fear") czy umiejętnie wpleść dęciaki ("For Emma"). Trzeba wreszcie nagrać album, który zawiera kilka niedopowiedzeń, pozostawia lekki niedosyt (całość trwa 37 minut!) i nie żywi się tanimi błyskotkami.

Czy to wystarczy żeby nagrać album ważny? Pewnie nie, bo prostych przepisów nie ma, a odbiór/ocena takich dźwięków w większej części wynika z intuicji niż chłodnej kalkulacji. Ta właśnie intuicja podpowiadam mi, że za kilka lat "For Emma" będzie stawiana obok wielkich dzieł Vana Morrisona, obu Buckleyów i Elliota Smitha. Póki co mamy najważniejszy krążek tego roku.

PS. Poniżej - wyjątkowo - dwa fragmenty, bo naprawdę nie sposób się zdecydować.



środa, 17 września 2008

The Verve

The Verve - "Forth"
6.3/10

Koszmar się spełnia, po 11 latach The Verve powracają z numerowaną płytą; fani są wniebowzięci, sieroty po space-rocku żyją nadzieją na revival stylu, a krytycy moczą się po nocach.

Nie chce mi się już wyliczać tych spektalularnych powrotów i rozczarowań, jakich doświadczamy ostatnimi czasy po różnych reaktywacjach. A przecież z the Verve mogło być inaczej, bo to zespół szczególny; zespół, którego zejście akurat wcale oczywiste nie było. Wszak Richard Aschroft i Nick McCabe to osobowości, a takim typom sama wizja mamony nie wystarczy, by zapomieć o kłótliwej przeszłości i ruszyć tyłek do studia nagraniowego (ok. umówmy się - to ja bardzo chcę wierzyć, że jednak nie tylko o skok na kasę chodzi) . Nie ma The Verve bez tego duetu, tak jak nie mogło być Beatlesów bez Lennona i McCartneya, jak nie było Suede bez Andersona i Buttlera (tu każdy z czytelników wstawi sobie jeszcze kilka brytyjskich nazw, realizujących klasyczny konflikt na linii wokalista - gitarzysta, co żrą się niemiłosiernie, choć bez siebie nie istnieją).

Nie istnieli obaj, nazwy nowej kapeli Mikołaja nikt już nawet nie pamięta, trzy solowe płyty Ryśka to mdłe i nudne produkcje, niegodne nazwiska, które je firmuje. Cóż więc pozostało? Przeprosić, zapomnieć i nagrać czwarty wielki album The Verve.

Jednak "Forth" wielkim nie jest. W najmniejszym stopniu nie sięga potęgi zestawu z "Northern Soul" i komercyjnego potencjału "Urban Hyms". Co z tego? Jeśli odpalam CD i rozpoznaję tę pływającą gitarę, wyczuwam zapętloną rytmikę i słyszę słowa: "I sit and wonder, I often wonder, I sit and wonder about the things she does. I sit and wonder, I often wonder, I' ve been waiting for this moment to come", to wiem, że opłaciło się czekać. To świetny, soczysty, wkręcający numer - godny opener płyty tak ważnego zespołu. To nic, że następujący po nim pierwszy singiel - "Love is Noise" - po ciekawym wejściu klawiszy i wokalnego sampla, w dalszej części serwuje doznania raczej przeciętne. To nic że "Valium Skies" jest tak potwornie słodkie, a "Numbness" tak niemiłosiernie się ciągnie z tym mruczniem Richarda. To nic, skoro po tymże "Numbness" niepostrzeżenie zjawiają się klawisze zwiastujące "I See Houses", co ma w sobie coś (nosz kurwa!), że tak powiem, ekhm... transcendentnego?

I co z tego, że Rysiek jak zwykle razi tekstami typu: "Does anybody know where we really gonna go, I was looking for answers in the sun". Czy kogoś jeszcze obchodzi, że to banały maskryczne? Czy kogoś to kiedykolwiek dziwiło? A czy ktoś się spodziewał jak fajnie rozwinie się "Noise Epic" z tym darciem ryja niczym Billy Corgan z czasów, gdy się jeszcze drzeć potrafił? Czy ktoś myślał, że podkradając linię basu od Stone Roses ("Made of Stone"), zbudują na niej swoją, całkowicie odrębną, intrygującą historię w postaci "Columbo"? Czy wreszcie ktoś się spodziewał tak drastycznego odcięcia od przebojowości "Urban Hyms", że nawet we wspomnianym "Valium Skies" melodia i słodycz istnieje jakby w tle produkcji, w której niekoniecznie wokal wysunięty jest do przodu (inaczej niż ponad dekadę temu w "Sonnet" czy "Drugs Don't Work").

No to jeszcze słowo o produkcji. Tu naprawdę najważniejsze nie dzieje się na pierwszym planie. Jeden z forumowiczów, w założonym przeze mnie wątku o "Forth", zwrócił uwagę, że brzmi ona jakby dwie kapele grały równoczeście dwie różne piosenki - trochę tak jest. To według mnie w znacznej mierze ratuje ten album, którego i tak krytycy nie polubili, domagając się raczej "Urban Hymns 2". No tak, ci muszą czuć się oszukani.

Nawet jeśli dostaliśmy najsłabszy krążek w ich karierze, to akurat w obliczu TAKIEJ dyskografii żaden wstyd, a "Forth" i tak bije na głowę wszystkie solowe krążki Ashcrofta razem wzięte. Tak więc mimo całej tej gadki o skoku na kasę i przerośniętym ego wokalisty - niżej podpisany stwierdza, że było warto... I tego się trzymajmy.

wtorek, 9 września 2008

Coldplay

Coldplay - "Viva La Vida or Death And All His Friends"
6.1/10

W blasku sławy i chwały, trzy lata po wydaniu "X&Y", powraca Coldplay - najlepiej sprzedająca się kapela w czasach internetowej rewolucji, wolnego dostępu do muzyki i powolnego upadku przemysłu muzycznego. Veni, Vidi... Vici???

Wrażenie nr 1: promocyjne migawki z Youtube, reklama płyty i urywki pierwszego video - "Violent Hill". Krótka refleksja - chłopaki w łachmanach biją w bembenki, pozują na alternatywę, kanadyjskich wieśniaczków w klimacie Arcade Fire. Wiedzą, że teraz tak trzeba.

Wrażenie nr 2: wywiady, artykuły promocyjne i całe to zamieszanie związane z nową płytą. Olśnienie: a więc o to chodzi!? A więc nie wieśniaczki i pozerka na alternatywny folk, chodzi o ideologię dorobioną do "Viva La Vida"! Chodzi o to, że panowie chcieli rewolucji w sensie dosłownym (okładka, imydż) i przenośnym (nowy matriał). Chcieli koniecznie zerwać z wizerunkiem jednowymiarowych chłopców od smutnych piosenek chwytających za serce zarówno piękne studentki jak i ich matki. Chcieli stworzyć wrażenie zespołu poszukującego, zespołu z ambicjami; albo inaczej - nie chcieli mieć przejebane u krytyków.

Wrażenie nr 3: odsłuch płyty. Cała ta gadka o rewolucji to zwykły wkręt, zatrudnienie Briana Eno (jak widać) nie wystarczy do stworzenia dzieła przełomowego. Inaczej - nie jesteś w stanie stworzyć płyty, która pchnie muzykę rozrywkową do przodu, jeśli masz takie parcie do ciągłego bycia na szczycie (przynajmniej Coldplay nie potrafi).

Gorzki wstęp - przyznaję - trochę na ostudzenie milionów fanów gotowych pociąć się za loczki Chrisa Martina. Ale Coldplay tak naprawdę jest ok., zarówno zespół jak i jego muza budzi moją sympatię. Był czas gdy chętnie przybiłbym im piątaka za zajebisty, szczery i prosty, acz urokliwy i przejmujący debiut w postaci "Parachutes". Cóż winny zespół, że w co drugiej recenzji stara się go wepchnąć w ramy "nowego U2" (nie mówię o muzyce - choć tutaj podobieństw też sporo ostatnio - ale o poszukiwaniu stadionowych herosów i tworzeniu nowych popowych legend).

Nowy album, ze swym przestrzennym brzmieniem, za które odpowiada m.in. Eno (wszyscy wiemy kim jest ten miły starszy pan i jakie ma zasługi? Wiemy prawda?!!) jest antytezą przesłodzonego i jednowymiarowego "X&Y". "Wielki Elektronik" nie jest w stanie wyprzeć się faktu, że produkował U2 (intro w postaci "Life in Technicolor", gitarowe, rozlane tło "Strawberry Swing"), ale w żadnym momencie nie wymusza na chłopakach tak drastycznych zmian, by wyzbyli się swojego stylu (pozostawiam na zadanie domowe kwestię: "czy to dobrze czy źle?").

Jest delikatna chęć ucieczki od tradycyjej piosenki w postaci choćby najlepszego w zestawie - "42", ich próba stworzenia własnego "Paranoid Android" (nie tylko w sensie konstrukcyjnym, ale i dosłowym - gitarowe wejście na poziomie 1:49), jest też dawka bardziej surowego, gitarowego grania (singlowy "Violent Hill") lub uzyskania surowości innymi środkami (wyklaskany, naprawdę poruszający "Lost!"). W takich właśnie utworach Coldplay A.D. 2008 brzmi najbardziej przekonująco. Nie razi nawet bogata i sterylna orkiestracja w udanym, tytułowym "Viva La Vida". To wszystko nie znaczy, że nie ma kilku momentów nijakich, jak kompletnie pozbawiony jaj i melodii - "Yes", czy trochę za bardzo rozlazłe zakończenie w postaci "Death And All His Friends", jednak jako całość ten album się po prostu broni.

Właściwie Coldplay pozostaje zespołem, przy słuchaniu którego ciśnie się na usta tylko jedno określenie - "sympatyczny". Kolesie są sympatyczni, nagrywają sympatyczne płyty z sympatycznymi melodiami i generalnie wszystko byłoby sympatyczne, gdyby nie to całe pieprzenie o artystycznej rewolucji, porównania do wydarzeń na miarę "Achtung Baby" czy "Kid A". Po co im to? Od takich rzeczy są inni - wielcy. A Coldplay niech będzie Coldplayem; jeśli zachowają formę z "Viva La Vida" to stadiony i tak mają zapełnione.


poniedziałek, 1 września 2008

Primal Scream

Primal Scream - "Beautiful Future"
4.8/10

Przeczytałem gdzieś o nagonce na lidera Primal Scream, jaką urządzili sobie dziennikarze kilku opiniotwórczych brytyjskich gazet. Otóż nie podoba się szanownym krytykom, że Bobby Gillespie, mieszkając w bogatej londyńskiej dzielnicy, pisze o pustych domach i płonących samochodach; że niby klamstwo i obłuda. No tak, jeśli w kraju, który był kolebką gitarowgo buntu, pismaki nie rozumieją na czym polega rock'n'rollowy cyrk, to chyba nikt już nie rozumie.

Nowy album Primal Scream to wydarzenie. Może nie u nas, bo nad Wisłą jakiegoś specjalnego statusu nigdy nie mieli, ale na Wyspach tak. Niewtajemniczonym przypomnę, że nie można nie znać kapeli mającej w swych szeregach byłych muzyków Jesus And Mary Chain oraz Stone Roses; kapeli, która drastycznie żąglując stylami, nagrała przynajmniej 3 albumy wybitne, sprzedając ponad 10 milionów płyt. Ich poprzednie dokonanie - "Riot City Blues" - to bezbolesny zwrot w kierunku tradycji Rolling Stones; teraz wracają do typowego dla siebie eklektyzmu, nadając mu nieco inny (mniej fajny) charakter.

Droga którą przeszli (od tradycyjnego, luzackiego rocka do mieszanki klubowych estetyk czerpiącej z kultury rave, sampli tworzących połamane rytmy, muzyki house, psychodelli, disco itd.) to temat na dłuższą rozprawę. Krótko mówiąc - Primal Scream wyzwań się nie boją, a ich muzyczne poszukiwania budzą podziw i respekt.

"Beautiful Future" nie ma jednak ani psychodellicznego posmaku "Sreamandeliki" ani dubowego mroku "Vanishing Point", nie ma także zabijającej rytmiki i zagęszczonego brzmienia "XTRMNTR" oraz brudu "Evil Heat". "Beautiful Future" to płyta pop.

Niby nic złego w kolejnej metamorfozie dążącej do złagodzenia brzmienia, zaokrąglenia kantów i bycia bardziej "radio friendly", gdyby nie formuła, jaką wybrali dla nowych kompozycji. Gillespie z kolegami budują utwory na najprostszym z możliwych patencie. Konstrujcję pożyczyli z muzyki klubowej w tym sensie, że daną (mniej lub bardziej udaną) frazę powtarzają w kółko przez kilka długich minut, jednocześnie nadając całości dość łagodny (jak na nich) wydźwięk i praktycznie nie wzbogacając tych potworków, nie próbując w najmniejszym stopniu urozmaicać rytmiki, zagęszczać muzycznej przestrzeni, robić czegokolwiek co pozwoliłoby zostać dłużej przy tych dźwiękach. Nie wiem co stało się z tym zespołem, kilka nośnych (a i tu mam wątpliwości) melodii to za mało by można było uznać ten zestaw za dobry. O ile jeszcze singlowy "Cat't Go Back" czy utwór tytułowy, z racji chwytliwości, bronią się w tej konwencji nieźle, to reszta już kuleje. I nie pomoże krótkotrwały powrót do stonesowskiego paradygmatu (przesiąknięty R'n'B "Zombie Man") czy - naprawdę piękny, senny "Over and Over" (cover Fleetwood Mac). Ta płyta jest rozczarowaniem, a wrażenie ogólne liche.

Problemem tych kompozycji - to do was: brytyjskie pismaki - nie jest wcale kwestia tekstów czy buntowniczych póz, ale najzwyczajniejszy w świecie twórczy kryzys jednej z najlepszych kapel lat 90-tych; więc ruszcie te swoje grube tyłki, odpalcie cygara i napiszcie o czymś ciekawszym niż nudny "Beautiful Future".

poniedziałek, 18 sierpnia 2008

Cut Copy

Cut Copy - "In Ghost Colours"
7.9/10

"Porozumienie ponad podziałami"

Jak to jest, że taki stary cep jak ja sięga po płyty z muzyką (tfu!) taneczną? Nadziwić się nie mogę, mając w głowie lata mej betonowej młodości, w której każdy dżwięk nie generowany przez rzężące, gitarowe przestery - nie miał racji bytu. Dziś migawki te godne raczej litości niż podziwu, bo żyjemy w cudownych czasach przepychu. Nie jest obciachem posiadanie kiczowatej kolekcji disco lat 70/80 obok kolekcji równie kiczowatego (a jakże) mainstreamowego rocka lat 60 (urażeni niech spróbują policzyć, ile razy razy Plant wyśpiewuje słowo Bejb w Zeppelinowym "Babe I'm Gonna Leave You", albo niech poddadzą gruntownej analizie teksty Stonesów). A wszystko to funkcjonuje w klimacie niekończących się revivali. Kolejni pryszczaci nastolatkowie na nowo wymyślają Joy Division, The Cure i Talking Heads. Jak długo można? Jeszcze troszkę.

Wszystko już było, wszystko. Cut Copy też już byli.

W tych czasach przepaśnych acz jałowych przecież, nowych-nie nowych, liczy się pomysł, liczy się to jak wymieszasz stare, by się wydawało inne. W tych czasach nie ważne po której stronie jesteś i z jaką subkulturą flirtujesz, bo subkultur nie ma, granic nie ma, obciachu nie ma, nurtów nie ma - jest to co sobie stworzysz.

A Cut Copy mają styl (lat 80-tych styl mają - a jakże), ale mają też taki fajny nowoczesny flow, że mi to płynie. Aż w końcu nie wiem czy to muzyka wesoła czy raczej taniec przez łzy (taki, wiecie: górnolotno-nastoletni)? Czy młodzieńczy kop w dupę, że "ooo ale jazda!" czy delikatna raczej w swej rytmicznej specyfice, lajtowa technika przestępowania z nózi na nózię? I mało tego, nawet jesli jesteś takim kolesiem, co ma na półkach gitarowe revivale (jakieś Franz Ferdinandy), to i ty zatańczysz, bo jak wymacasz te żywe instrumenty spośród syntezatorów, to zrozumiesz, że w gruncie rzeczy nieraz przy tym tańczyłeś - tylko wdzianko było inne.

I zaprawdę powiadam wam, płyty Cut Copy na mojej półce z nutą do tańca - gdybym półkę takową posiadał - kładłbym między albumami New Order i Daft Punk.

Aaaa, jeszcze to: klucz do uchwycenia "esencji", to w tym przypadku tylko jedno słowo - MELODIA. No i pozamiatane.

PS. Debiut tez polecam, jakby ktoś nie ten tego.

piątek, 1 sierpnia 2008

Brendan Canning

Broken Social Scene Presents: Brendan Canning - "Something For All Of Us... "
6.5/10

Kevin Drew Vs Brendan Canning - 1:0

W środku sezonu ogórkowego, wbrew jakiejkolwiek ekonomiczno-marketingowej logice, nowy album wydaje Brendan Canning, muzyk wszechstronny choć znany przede wszystkim jako basista Broken Social Scene - kolektywu złożonego z członków kilku bardziej lub mniej znanych kanadyjskich niezależnych kapel. Dziś chłopaki są bossami absolutnymi i mogą nagrywać co chcą, więc sobie wymyślili, by wydawać płyty solowe, ale z błogosławieństwem pozostałych uczestników kolektywu (wychodzi to w serii - "Broken Social Scene Presents"). Tak więc po świetnym "Spirit if..." - Kevina Drew, przyszedł czas na Canninga; nie dziwi kolejność - to właśnie oni dwaj założyli grupę i są ojcami jej sukcesu.

Broken Social Scene rządzili (rządzą) pod każdym względem. Ich zgrabne patenty łączenia wszystkiego ze wszystkim, ubierania tego w pop-inteligencką estetykę plus easy listeningowy posmak całości, to mieszanka wybuchowa, która z największym impetem wystrzeliła w roku 2003, wraz z wydaniem absolutu w postaci "You Forgot It In People". Wielka to była płyta, wcale nie gorsza była jej następczyni, więc oczekiwania co do każdego kolejnego albumu Kanadyjczyków muszą być spore. Canninga też wypatrywałem z utęsknieniem, czy się zawiodłem? Raczej nie.

"Something For All Of Us" nie jest tak dobrym krążkiem jak zeszłoroczny "Spirit If..." - Kevina Drew. Canning nie jest tak dobrym songwriterem, nie ma daru komponowania tak zgrabnych piosenek, nie ma też tak charakterystycznego głosu. Na co zatem stawia? Na klimat, na brzmienie i koncept. Jeśli "Spirit if..." była w prostej linii kontynuatorką stylu BSS, to dzieło basisty jest zaledwiej wycinkiem ich poszukiwań i zabaw, na którym zbudowano całość. To bardzo spójny album, a różnorodność w postaci dęciaków, pulsujących bitów i harmonicznych udziwnień, chowa się na drugi plan za zagęszczonym, rozmytym brzmieniem gitar. Całości dopełnia równie niewyraźny wokal wtopiony w tą gitarową magmę. Efektem jest niezły psychodelliczno-choegaze-popowy zestaw piosenek z kilkoma nierównościami.

Na pewno nie ma tu wycieczek w kierunku post rocka, co się często przytrafiało Broken Social Scene. Canning jest basistą, więc nie dziwi fakt, że lepiej się realizuje w kawałkach dynamiczniejszych, w których istotny jest rytm - tak jest w tytułowym "Something For All Of Us", singlowym "Hit The Wall" czy kapitalnym "Possible Grenade" (swoją drogą to taka wizytówka potęgi i znaczenia basu Brandana dla tych piosenek). Z kolei mój ulubiony "Love is new" początkowo sugeruje rytmiczne odwołania do muzyki czarnego lądu i kiedy spodziewamy się jakichś skomplikowanych struktur a la "Remain In Light", okazuje się być po prostu taneczną, funkującą perełką. Najgorzej jest wtedy, gdy muzycy próbują zwalniać (szczególnie dwa ostatnie tracki), po prostu w tej konwencji wszystko już powidziano na albumach BSS i brodacz trochę przynudza nie proponując nic nowego i nie oferując chociażby fajnych melodii.

Nic to, album niezły, ale daleki od ideału. Jako fan kolektywu przyjmuję go z radością, choć jestem świadom mankamentów. Ale też bądźmy poważni, nawet jeśli Canning nie jest w szczytowej formie, to nie było szans by coś maksymalnie spieprzyć, przecież w nagraniach brali udział: Drew, Peroff i Shaw. Pokażcie mi drugi taki skład.

poniedziałek, 21 lipca 2008

Fleet Foxes

Fleet Foxes - "Fleet Foxes"
8.0/10

Nie musimy czekać do grudnia, krytyka już sobie debiut roku wybrała.

Wróć! Jaki tam debiut? Debiut roku to sobie może w różnorakich podsumowaniach brylować gdzieś tak na początku drugiej dziesiątki zestawień, tymczasem wszystko wskazuje na to, że Fleet Foxes już zostawili konkurencję daleko w tyle. Nie pamiętam kto miał ostatnio taką prasę. Joanna Newsom? Sufjan Stevens? Nie będę zgadywał czy to wyczucie koniunktury czy autentyczna naiwność - goście wydają w Sub Popie, ich producentem jest facet odpowiedzialny za produkcje nagrań Built To Spill, a do tego tworzą muzykę, która kojarzy się z trillionem innych wykonawców. Brzmienie automatycznie wpasowujemy w przegródkę skupiającą całe rzesze przedstawicieli nowego folku - no i mamy najbardziej "cool" album ostatnich miesięcy, pełna lanserka. Najlepsze jest jednak to - tu pauza dla podtrzymania napięcia - że im się kurwa udało!

Nie wiem, nie mam pojęcia jak to funkcjonuje, są dziesiątki artystów, których bym potępił za odgrywanie staroci, sugerowanie nowej jakości, żerowanie na nieznajomości klasyki przez radosne zastępy słuchaczy. Nie wiem, bo jeśli to szwindel to i ja dałem się nabrać.

Czego tu nie ma, od miękkich zaśpiewów żywcem wyjętych z albumów The Byrds czy Crosby, Stills, Nash & Young, przez przecudne harmonie Beach Boysów (czy otwierający całość "Red Squirres" z tymi wznoszonymi głosami to nie dalekie echo "You still believe in me"?) . Nie trudno się domyślić, że Fleet Foxes to przede wszystkim grupa wokalna, ale mimo całej folk-rockowej historii, jaka łypie do nas oczkiem zza ich pleców, chłopaki nie zapominają w jakich czasach żyją. Przykłady? W najbardziej nośnym "White Winter Hymnal" zgrabnie nawiązują do dokonań Animal Collective delikatnie zapętlając całość - twór bez końca i początku, wybrzmiewać mógłby w nieskończoność. W "Ragged Wood" Robin Pecknold śpiewa jakby się zamienił głosem z wokalistą My Morning Jacket, z kolei "Your Protector" nawiązuje do "pieśni żeglarzy", w jakich specjalizują się Decemberists. Czy wreszcie "Blue Ridge Mountains" - stworzony na debiut I Am Kloot.

Całość niespotykanie płynna i podawana z lekkością baletnicy olewającej zasady grawitacji.

Naprawdę nie wiem jak to wszystko zaskoczyło, ale jedyne co mi przychodzi na myśl to banalne i głupie "odświeżenie konwencji". No nie będe przecież pisał, że się przy tym wzruszam - godność jakąś mimo wszystko mam.

PS. Czy ktoś jest w stanie podjąć wyzwanie? Grizzly Bear?

niedziela, 13 lipca 2008

My Morning Jacket

My Morning Jacket - "Evil Urges"
7.3/10

Pitchfork 4.7/10, Machina 1.5/5, Screenagers 3/10.

Istnieje wiele sprzeczności w tekstach dotyczących nowego albumu My Morning Jacket. Od zarzutów posunięcia się o krok za daleku w muzycznych poszukiwaniach, po stwierdzenia sugerujące brzmienie skonfigurowane na potrzeby stadionowej publiczności; od wizji nadmiernego eklektyzmu, do sugestii zatracania się w muzycznym banale. Trochę się w tym pogubiłem, bo poznałem materiał przed przeczytaniem tych wszystkich recenzji i wizję miałem odmienną od rzeszy "zawiedzionych". Tkana misternie w mej głowie koncepcja tekstu posypała się w ciągu sekundy, a miejsce pełnej uniesień i doznań percepcji zajął niepokój. Mimo to nadal mam wizję "Evil Urges" jako płyty przynajmniej dobrej (jeśli nie dobrej znacznie bardziej), a fakt że "przetrwaliśmy" niech świadczy na korzyść tejże.

Dobra, dobra, wszystcy wiedzieli, że powrotu do southernrockowej przeszłości nie będzie. Nie wyobrażałem sobie tego po "Z", poprzedniej - przyjmowanej niemal na kolanach - pozycji w dyskografii grupy. Zaczęli szukać, momentami nie przypominali siebie. Wtedy chwalono ich odważne posunięcia, dziś krytykuje się praktycznie za to samo. Pierwszy szok to oczywiście tracki nr 1 i 3, w których wpływy R'n'B , funkujące gitary i wokalne nawiązanie do Prince'a sprawiają, że nerwowo sprawdzamy czy aby na pewno ktoś się nie rypnął i czy aby na pewno słuchamy tej kapeli. O ile idący z czasem w sronę gitarowgo wymiatania "Evil Urges" jakoś tam się jeszcze w granicach wyobrażeń mieści, to już ostry "Highly Suspicius" rozwala i szokuje (oczywiście jest to szok w kontekście dyskografii grupy). Takie rzeczy to tylko w ... Flaming Lips. Flaming lips - właśnie, porównanie na miejscu. Dowodzą tego nie tylko liczne nawiązania wokalne, eklektyzm czy generalnie wyczuwalna wspólna obu grupom aura, ale wręcz bezpośrednie nawiązanie (sprawdźcie "Touch Me I'm Going To Sream pt. 1" i sami sobie dopasujcie ten mini-plagiacik do odpowiedniego kawałka tychże).

Oprócz wokalnych nawiązań do soulu Księcia oraz muzycznych korzeni czarnych sióstr i braci, jest cała paleta niemodnych tradycji dekad odległych i bliskich. Od wyraźnie stadionowego, nachalnego soft rocka ("I'm Amazed"), przez przypadkowo zanurzonego w cukrze Neila Younga ("Thank You Too!"), przepięknie stylizowane country ("Sec Walkin") do akustycznej perełki ("Librarian"). Gdzieś tam w tle steel guitar, dużo chórków i tym podobnych. Słowem - wszystko co w pierwszej dekadzie XXI wieku pachnie obciachem, Jim James z drużyną dają ci na talerzu zmieszane w taki sposób byś odczuwał zachwyt przy najbanalniej wyśpiewanej frazie. Nie odstrasza nawet rockowe "Remnants" z riffami wyciągniętymi niemal żywcem z jakichś Soundgardenów, ba w tej konfiguracji jest to po prostu kolejna częśc układanki, tak jak ich disco w postaci "Touch Me I'm Going To Scream pt.2."

Chociaż skrajnie pozytywne recenzje mówiące o rewolucji na miarę "Yankee Hotel Foxtrot" czy "Kid A" są grubo przesadzone, to trudno mi nie uznać "Evil Urges" za kolejną świetną paletę melodii i muzycznych patentów, które dawno już ktoś powymyślał, a My Morning Jacket jedynie w dziwnych konfiguracjach przypomina. To wbrew pozorom nie mogło być łatwe. By robić to dobrze trzeba najzwyczajniej w świecie mieć jaja.

Allmusic 4/5, Cokemachineglow 8.3/10, Rolling Stone 4/5.

sobota, 28 czerwca 2008

Bonnie "Prince" Billy

Bonnie "Prince" Billy - "Lie Down In The Light"
8.2/10

Pisanie o tym, że się Bonnie odrodził to nadużycie, bo sugeruje jakąś wcześniejszą zapaść co raczej jest bzdurą. Jednocześnie trudno nie dostrzec zwyżki formy, jakiej nie było od czasu "Superwolf". Covery z "Ask Forgiveness" były światełkiem w tunelu, które na nowym krążku - ku mojej nieposkromionej radości - rozbłysło z impetem.

Juz otwierający "Easy Does It" wyznacza kierunek: będzie akustycznie, na nutę folk-country, z wżerającymi się w mózg melodiami, które na pierwszy rzut są przecież zwykłymi pieśniami pełnymi tradycji przerabianej już miliardy razy. Wszystko to jakby pogodniejsze i bardziej naturalne niż przeceniany "The Letting Go". Mam wrażenie, że znowu chodzi głównie o piosenki, o prostszy przekaz i proste - tak rozbrajająco naiwe i szczere - teksty. Niby wiele się nie zmienia w muzyce księcia, a jednak zaskakują piękne klawisze w "For Every Field There's Mole" wymienione potem na rewelacyne klarnetowe solo. Fantastycznie wtóruje całości pani Ashley Webber, drugi głos tej płyty (w "You Want That Picture" - w roli pełnoprawnej wokalistki). Tu i ówdzie przebłyskują aranżacyjne urozmaicenia - tak charakterystyczne dla poprzedniego krążka, ale dominuje raczej tradycja z czasów "Ease Down The Road" (jest i steel guitar - łatka alt. country zobowiązuje).

Większość tych piosenek można podporządkować konkretnym etapom twórczości Bonniego - od Palace music do "Lettnig Go", co paradoksalnie nie daje wrażenia powtarzalności i ograniczeń, a raczej rodzaju podsumowania - kwintesencji. Po nieudanej kolaboracji z Tortoise i przekombinowanym "Letting Go" ta płyta jest jak powiew świeżego powietrza. Puszczam nie nocą, a w sobotni słoneczny poranek, popijając kawę na tarasie - kowbojski kapelusz chroni mnie przed słońcem.

Pisze się o "Lie Down In The Light", że jest jasną stroną "I see Darkness", jej zaprzeczeniem lub dopełnieniem (jak kto woli). To prawda, to oczywiście nie wyklucza piekielnie smutnych momentów, ale generalnie - jak idiotycznie to nie zabrzmi - nadzieja bije z każdej nuty. I - sądząc po tytule - o to chodziło. Smutny kowboj rozmyśla o życiu i rozmawia z Bogiem. Może i głupie, ale prawdziwsze niż cokolwiek co dane mi było ostatnimi czasy słyszeć.

wtorek, 17 czerwca 2008

dEUS

dEUS - "Vantage Point"
4.0/10

Tom Barman i (jego nowa) spółka, konsekwentnie podążają wytyczoną od początku ścieżką - w myśl zasady, by każdy kolejny album dEUS był słabszy od poprzedniego.

Dam sobie uciąć cokolwiek, że nikt nie podejrzewał aż takiej miernoty "Vantage Point". Owszem, można teorię o równi pochyłej kolejnych wydawnictw Belgów podtrzymać bez trudu, ale trzeba też widzieć z jakiego pułapu zaczynali. "Worst Case Scenario" i "In A Bar Under The Sea" to niekwestionowane klasyki gitarowego rocka lat 90-tych. W czasch świetności flanelowych koszul dEUS serwował dawkę muzyki praktycznie niedefiniowalną. Od tradycji niezal-rocka spiętej klamrą Velvet Uderground i Sonic Youth, a także świrów pokroju Zappy i Beefhearta, do mainstreamowego rocka, popu i jazzu. Od modnych wówczas gitarowych herosów rzędu Smashing Pumpkins czy Nirvany po eksperymenty w klimatach Becka. Byli (są?) "muzyczną odpowiedzią Belgii na wszystko czym chciałbyś ją zaskoczyć". I nawet jeśli późniejsze, wyciszone i przebojowe "Ideal Crash" oraz bardziej gitarowe, choć też nastawione na piosenki "Pocket Revolution", nie miały "tej" świeżości, to i tak zespół jawił się jako pewniak, który nie nagrał słabej płyty - band godny swojej nazwy. Niestety "Vantage Point" znacznie ten obraz zmienia.

Początek jest nawet obiecujący, bo funkujący "When She Comes Down" bezboleśnie wprowadza w całość, podając w refrenie całkiem ładnie rozlane gitarowe dźwięki. Nie mam też problemu z nerwowym "Oh Your God", choć dalekie to od rewelacji. Cały bajer polega na popierdolonym podkładzie i narastającym wraz z wokalem rytmem (znamy te chwyty na pamięć). Ale jakby bez iskry, bez ostatecznego rozwiązania; brzmi to zaledwie jak początek czegoś większego, co niestety nie następuje. Jakbym miał jeszcze coś ciekawszego wyłuskać to ewentualnie "Favourite Game", zbudowany z prostackiej, ale dającej kopa gitarowej sekwencji wspartej energetyczną wokalną wstawką. No i "Architect", bo przy całej swej "kanciastej" strukturze jest po prostu mega przebojowy. Dużo łagodniejsze i bardziej "syntetyczne" brzmienie plus istniejący jedynie w teorii perkusista, a jednocześnie kompozytorska niemoc, nie pozwalająca poprowadzić tych (często za długich) kawałków do jakiegoś ciekawszego punktu - oto smutny obraz tej płyty. Do tego masakrycznie zaniża końcówka. Trudno zauważyć gdzie kończy się, a gdzie zaczyna najbardziej (raczej w zamierzeniu) odjechany "Is A robot". Nie rusza "Smokers Reflect" - kompletnie bez wyrazu; podobnie "The Vanishing Of Maria Schneid" - a chciałbym by było inaczej, bo gościnnie wystapił tu Guy Garvey z Elbow.

Całość niestety najzwyczajniej nudzi i razi przeciętnością. Widziałem juz nawet jakies "sponsorowane" recenzje mówiące o najbardziej przebojowym albumie dEUS; srutututu - te piosenki ciągną się jakby były 15 minutowymi, progresywnymi potworkami. I tylko żal, że to coś jest sygnowane tak uznaną i ważną marką. Nazwa zobowiązuje do cholery!

sobota, 24 maja 2008

The Gutter Twins

The Gutter Twins - "Saturnalia"
6.0/10

Najważniejszą informacją towarzyszącą wydaniu albumu The Gutter Twins jest fakt, że za niedługo wystąpią w Polsce.

Trochę nie ogarniam po co nowa nazwa. Dlaczego Dulli i Lanegan uparli się, by nie wydawać tej płyty pod szyldem Twilight Singers? Rozumiem, że chodzi o podkreślenie funkcjonowania artystów na równych prawach jako wokalistów i twórców. Ok. - tylko że muzycznie od Twilight to wyraźnie nie odbiega, poza tym panowie współpracują ze sobą od lat, a efekt zmiany jest taki, że przeciętny sluchacz, który obu kojarzył całkiem dobrze - nie koniecznie słyszał o The Gutter Twins.

Nigdy specjalnie mnie Lanegan nie ruszał (a już w ogóle nie kumam na czym miałby polegać fenomen dowodzonego przez niego w przeszłości - Screaming Trees), ale jego gościnny udział w nagraniach Twilight Singers dawał zawsze świetne efekty. Niski, Waitsowy tembr głosu to antyteza wokalu Grega i jego emocjonalnych odlotów. Byłem za to fanem tego drugiego; dokonania Afghan Whigs to przewodnik po meandrach moich lat młodzieńczych, a albumy Twilight brzmią zadziwiająco dobrze, jeśli sobie uświadomię kontekst (no wiecie, ja już jestem dorosłym facetem, emocje wieku młodzieńczego już mnie nie dotyczą, a bogowie młodości tacy jak Dulli ważą dziś po 100 kg. - to nie jest łatwa sprawa).

Muzycznie niczego nowego dzięki The Gutter Twins nie uświadczymy. Bliżej tu do brzmienia "Powder Burns" niż chociażby debiutu Twilight czy konkretnej gitarowej jazdy Afghan Whigs. Właściwie bliźniacy jadą na wcześniejszych patentach. Być może delikatnie przesunęli środek ciężkości, bo mimo dyskretnego podpierania się elektroniką, całość naładowana jest nieco większą dawką bluesa i soulu co sprawia, że brzmią korzenniej i mroczniej. Przy tym wszystkim główną zasługę Lanegana widziałbym w fakcie, że trochę ratuje koledze dupę, urozmaicając swoim głosem piosenki, które inaczej trudno byłoby odróżnić od jego wcześniejszych dokonań. O jakichś radykalniejszych ruchach - co może sugerować zmiana nazwy - zapomnijcie.

Nie ma sensu przytaczać poszczegółnych tytułów bo całość dość równa, ale warto pochylić się nad "All misery", w którym głos Lanegana - początkowo na bakier z rytmem - z każdą sekundą dąży do idelnej harmonii i mocnej końcówki. Budowanie napięcia, nieoczywista konstrukcja - fajnie gdyby takich momentów było więcej. Do tego "Idle hands", bo promieniuje żywiołowością nagrań Afghan Whigs, co momentalnie stawia go w albumowej czołówce (szczególnie za ten wsamplowany motyw kobiecego chórku). No i jeszcze niezłe: "Who will lead us" i "Seven stories underground"- przede wszystkim za wokalny popis byłego frontmana Screaming Trees.

To chyba wszystko. Kilka niezłych momentów (do tego jesteśmy przyzwyczajeni), ale ogólnie bez specjalnych wyżyn i spektakularnych porażek. Nowych fanów nie przybędzie, a ze starszymi spotkamy się we sierpniu w Warszawskiej Proximie (kto w grudniu 2006 r. widział tam Twilight Singers - ten wie, że warto).

sobota, 17 maja 2008

Portishead

Portishead - "Third"
5.9/10

"Third" - najbardziej oczekiwany, najbardziej komentowany i najbardziej przereklamowany album roku.

Udało się - po 11 latach Portishead wrócili z nowym materiałem. Mało kto wierzył, że to możliwe. Najbardziej rozpoznawalny (i chyba najlepszy) obok Massive Attack zespół reprezentujący bristolską trip-hopową rewolucję sprzed dekady, wydaje nowy album. To musiało być wydarzenie i tak też jest. Nie było w tym roku goręcej komentowanej płyty, nie ma chyba też drugiej, która tak bardzo podzieliła krytyków i słuchaczy.

Wiadomo czym był ten zespół, autorzy dwóch absolutnych klasyków lat 90-tych. Skład, który oparł swój styl na nowoczesnych hip-hopowych beatach połączonych z oldschoolowymi elematami jazzu czy muzyki filmowej. Dodajmy charakterystyczny, piskliwy, śmiertelnie smutny głos Beth Gibbons i dostawaliśmy orginalną, bardzo klimatyczną mieszankę nowoczesnej muzyki, która brzmiała jak soundtrack niemych filmów z początków kinematografii. Stare-nowe dźwięki plus jedna z najbardziej enigmatycznych i oryginalnych wokalistek naszych czasów, balansująca na granicy sztuki i kiczu - tak, to było coś.

Minęło 11 lat, o czymś takim jak trip-hop mało kto pamięta, a oni wracają. Ryzykowne.

Oczekiwałem powtórki z rozrywki, bo przecież dwa pierwsze albumy - choć już klasyczne - zbyt się od siebie nie różniły. Na temat wyższości "Dummy" nad "Portishead" można prowadzić akademickie, bezsensowne spory, a i tak doszlibyśmy jedynie do stwierdzenia, że obie wielkie. I faktycznie świetnie się tego po latach słucha. Czy tak samo będzie z "Third" za jakiś czas? Nie.

Już sama nazwa jest pomyłką. "Third" sugeruje kontynuację poprzedniczek, a jest czymś zupełnie innym, zarówno w kwestii stylu jak i poziomu wydawnictwa. "Trzeci" - a może chodzi o motyw trójki? Trójca święta? Trzej królowie? Yyyyy... trója z minusem?

Zacząć wypada od tego, że to juz żaden trip-hop. W tej chwili Barrow, Gibbons i Utley generują dźwiękowy misz-masz ze znacznym udziałem żywych instrumentów i przede wszystkim tak eklektyczny, że umykający klasyfikacjom. To dobrze, to bardzo dobrze. Nagranie trzeciej takiej samej płyty rzuciłoby ich w muzyczny niebyt, zjadanie własnego ogona, kulanie się na starych patentach - oto na co są wyczuleni dzisiejsi recenzenci. "Rzućmy więc coś innego, pokażmy jak się rozwijamy" - pokazali.

Ta płyta to linia, a właściwie zygzak. Dwie poprzedniczki to były koła, piękne linie wokalne do podkładów łagodzonych przez staroświeckie dźwięki. Bezbłędne kompozycje i autentycznie cierpiąca Beth. Wszystko od początku do końca w jednym praktycznie tempie - albumy kompletne. "Third" jest inne , nigdy nie wiesz co się wydarzy, nie wiesz dokąd zmierza utwór, nie wiesz dokąd zmierza album. Dużo tu kontrastów - mechaniczna, industrialna muzyka kontra głos Beth; bezduszne dźwięki, które aż drażnią i ona - łkająca. "Third" generuje przede wszystkim niedopowiedzenia i znaki zapytania - super, gdyby nie jeden drobny szczegół: tu najnormalniej brakuje dobrych kompozycji.

Opener - "Silence" - nie zdążyży nabrać wiatru w żagle, a już zostaje jakby przez przypadek ucięty; ale jest ok. - nastawiony na perkusyjny rytm, z wyraźnym udziałem wiolonczeli i Beth śpiewającą: Did you know what I lost/Do you know what I wandted. Kolejny - "Hunter" - zaskakuje gitarowym rzężeniem i narastającym elektronicznym motywem burzącym harmonię pozornie ładnej piosenki, by w efekcie zakończyć zabawę radioheadową gitarą - robią wszystko by nie było za słodko. "Nylon Smile" to uboga kuzynka kilku kompozycji Bjork z jej przepięknej "Medulli". "The Rip" - chyba najlepszy w zestawie - świetnie podkręca tempo. Nie wiem dokąd prowadzi mechaniczny "We carry on" - oprócz industrialnego klimatu nie ma tu nic, ani melodii, ani pomysłu w jakim kierunku to pociągnąć (no bo chyba nie w stronę tego gitarowego motywu żywcem wyciągniętego z albumów Sonic Youth); podobnie ze stukającym "Machine Gun". Pomyłką jest folkujący "Deep Water". No wiecie, nie przeczę, te staroświeckie chórki są piękne, ale to raczej jako ciekawostka na stronę B singla, a nie na regularny album Portishead. Być może "Small" jest jakimś tam konstrukcyjnym nawiązaniem do rockowych, psychodellicznych suit, ale w sumie co z tego? To jeden z ostatnich momentów albumu, a ja nadal nie wiem co z tym zrobić i w jakim miejscu jesteśmy.

Coś mi tu nie trybi. Ciągle mam wrażenie jakby muzycy sami nie wiedzieli co chcą zagrać. Niby fajnie, że poszukują, nie żerują na starych sentymantach, a umysły mają otwarte. Ale to akurat wiedzieliśmy zawsze, a ten album zwyczajnie nie chwyta. Jakieś to strasznie niedopracowane. Nie ma tragedii, ale od takich zespołów należy wymagać. Tak więć Beth życzymy udanej kontynuacji kariery solowej, a całej reszcie już podziękujemy.